Door Claire Groeneveld
- Oprichter van Het Levenskompas en lichaamsgericht begeleider
In mijn werk zie ik zo vaak mensen over hun eigen grenzen gaan. Ze benoemen dat zelf meestal ook. Vaak met een mengeling van frustratie en verwarring.
"Het is me wéér gebeurd."
Of:
"Ik voelde het pas toen ik helemaal op was."
En bijna altijd volgt daarna dezelfde vraag.
"Claire, hoe kan ik dit eerder gaan voelen?"
Het antwoord klinkt eenvoudig. Luisteren naar je lichaam. Vertragen. Stilstaan bij wat er in je gebeurt.
Alleen zit daar meteen de uitdaging. Want hoe luister je naar iets waar je jarenlang aan voorbij bent gegaan? Hoe voel je signalen die zo vertrouwd zijn geworden dat je ze nauwelijks nog opmerkt?
Veel mensen die bij mij komen zijn niet ongevoelig. Integendeel. Vaak voelen ze juist ontzettend veel. Ze voelen spanningen van anderen haarfijn aan. Ze merken op wanneer iemand zich anders gedraagt. Ze pikken stemmingen op in een ruimte. Ze hebben oog voor wat er nodig is.
Alleen die aandacht is vooral naar buiten gericht.
- Naar collega's.
- Naar partners.
- Naar kinderen.
- Naar familie.
- Naar werk.
- Naar alles wat aandacht vraagt.
En ergens onderweg zijn ze zichzelf een beetje kwijtgeraakt.
Dat gebeurt meestal niet van de ene op de andere dag. Het zijn vaak kleine momenten die zich opstapelen.
Een afspraak waar je eigenlijk geen energie voor hebt. Een avond waarop je behoefte hebt aan rust, terwijl je toch meegaat omdat je al had toegezegd. Een lichaam dat moe is, terwijl je jezelf vertelt dat je volgende week wel tijd hebt om uit te rusten. Een agenda die steeds voller raakt. Een hoofd dat blijft draaien.
En ondertussen gaat het leven gewoon door.
Ik herken dat zelf ook.
Laatst had ik een vrij drukke periode. We gingen op één dag naar kraambezoek en een verjaardag aan de andere kant van het land. Zeven uur in de auto. Zevenhonderd kilometer. Daarnaast was er werk, een verbouwing en allerlei dingen die speelden binnen de familie.
Als ik er nu op terugkijk, zie ik hoeveel signalen er eigenlijk al waren.
Mijn energie liep terug. Mijn lijf voelde vermoeider. Ik merkte dat ik minder ruimte had.
Toch gebeurde er ook iets anders.
Er was een stemmetje dat zei:
- "Nog even volhouden."
- "Volgende week heb je vast meer tijd."
- "Mensen rekenen op je."
- "Je kunt nu niet afzeggen."
Dat stemmetje kende ik goed. Misschien ken jij het ook.
Het klinkt vaak heel redelijk, heel verantwoordelijk en heel volwassen.
Totdat je lichaam besluit dat het genoeg is geweest.
Ik werd ziek. Oververmoeid. Overprikkeld. Mijn lijf deed pijn en ik voelde me compleet overspoeld.
Eigenlijk wist ik precies wat ik nodig had.
Rust, slaap en tijd voor mezelf.
Alleen vond ik het lastig om daarnaar te luisteren.
Ik durfde het bijna niet tegen mijn vriend te zeggen. Ergens was ik bang dat hij het overdreven zou vinden. Dat hij zou denken dat ik me aanstelde.
Toch deed ik het.
Met behoorlijk wat weerstand schrapte ik mijn agenda.
Ik ging terug naar bed. Ik sliep. Ik deed een paar rustige dingen waar ik van oplaad.
En twee dagen later voelde ik het verschil.
Mijn lijf was rustiger, mijn hoofd helderder en ik voelde weer ruimte.
Wat me misschien nog wel het meest raakte, was de reactie van mijn vriend.
Hij vond het helemaal geen aanstellerij.
Hij keek me verbaasd aan en zei:
"Ik weet toch hoe jij werkt? En dat je soms even tijd nodig hebt om te herstellen?"
Dat moment bleef hangen... Want ik realiseerde me dat zijn reactie niet het probleem was. Míjn verwachting was het probleem.
Onbewust keek ik door een oude bril. Als kind kon ik ook volledig overprikkeld raken. Moe. Overspoeld. Alleen was ziekmelden geen optie. Schouders eronder. Doorzetten. Niet zeuren. Gewoon doorgaan.
Dat zijn boodschappen die diep kunnen gaan zitten. Zo diep dat je ze jaren later nog steeds hoort, zelfs wanneer niemand ze meer uitspreekt.
En dat zie ik ook terug bij de mensen die ik begeleid.
Vaak ontbreekt het niet aan kennis.
Ze weten meestal heel goed waar ze op zouden moeten letten. Ze begrijpen de theorie. Ze kunnen uitleggen wat stress met een lichaam doet. Ze weten dat rust belangrijk is. Ze weten dat grenzen belangrijk zijn.
De uitdaging zit ergens anders.
De uitdaging zit in het daadwerkelijk ervaren wat er in je gebeurt, op het moment dat het gebeurt.
Daarvoor is vertraging nodig.
Nieuwsgierigheid.
En soms ook de bereidheid om oude overtuigingen onder de loep te nemen.
Want als je hebt geleerd dat doorgaan veilig is, voelt rust nemen soms verrassend spannend.
Misschien gaat grenzen voelen daarom veel minder over grenzen dan we denken.
Misschien gaat het over opnieuw leren luisteren.
Naar een lichaam dat al veel langer probeert te vertellen hoe het werkelijk met je gaat.
En misschien begint dat niet bij grote veranderingen.
Misschien begint het bij één eerlijk moment waarop je jezelf afvraagt:
"Hoe gaat het eigenlijk écht met mij?"
Reactie plaatsen
Reacties