Ik ben Claire.
En deze praktijk is niet ontstaan uit een groot plan, maar uit mijn eigen leven.

Ik ben de oudste van drie kinderen. Ik groeide op in een gezin waar veel liefde en betrokkenheid was, maar ook spanning. Als kind voel je dat, ook als het niet altijd wordt uitgesproken. Al jong leerde ik om me aan te passen, door te gaan en te doen wat nodig was. Dat werd mijn normaal.

Niet klagen. Schouders eronder. Gewoon verder.

Gelukkig waren er ook plekken waar het lichter voelde. Buren bij wie we altijd terechtkonden. Later de paarden, die als een rode draad door mijn leven zijn blijven lopen. Daar was rust, ritme en ruimte. Zonder dat ik het toen zo kon benoemen, waren dat de momenten waarop mijn systeem even kon landen. Ook nu nog staan er paarden bij ons aan huis en vormen ze een stille, maar belangrijke basis in mijn leven.

Na de middelbare school begon ik aan de pabo, maar dat liep anders dan gedacht. Ik was er nog niet aan toe. In 2009 begon ik te werken in de gehandicaptenzorg en ontdekte dat dat me eigenlijk heel goed lag. Vooral met cliënten waar anderen moeite mee hadden, ontstond er vaak snel vertrouwen. Dat vond ik toen heel gewoon.

In mijn leven zijn er meerdere momenten geweest waarop mijn lichaam liet zien dat het te veel was. Als kind en later opnieuw als jongvolwassene kreeg ik een aangezichtsverlamming in periodes van grote stress. Pas veel later begon ik te begrijpen dat mijn lijf al die tijd signalen gaf.

De jaren daarna gebeurden er veel dingen tegelijk. De scheiding van mijn ouders, verhuizingen, een relatiebreuk en opnieuw op mezelf gaan wonen. In die periode volgde ik de opleiding tot persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg. In 2018 kreeg ik een burn-out. Mijn lichaam trok opnieuw aan de rem. Met een half jaar verlenging heb ik de opleiding alsnog afgerond, maar het was een duidelijke boodschap dat ik niet eindeloos door kon blijven gaan.

In 2021 ontmoette ik mijn huidige partner en verhuisden we samen naar Alteveer. Daar begon het leven wat rustiger te voelen. Maar in juli 2023 overleed mijn moeder. Zij was niet alleen mijn moeder, maar ook een grote steun voor mij. Pas na haar overlijden ontdekte ik hoe sterk zij mij altijd had mee gereguleerd. Ik had nooit echt geleerd hoe ik dat zelf moest doen.

De periode daarna stond voor mij in het teken van vertraging. Ook letterlijk, doordat mijn lichaam me afremde met fysieke klachten en operaties, onder andere vanwege endometriose. Het was geen makkelijke tijd, maar wel een belangrijke. Voor het eerst in mijn leven begon mijn zenuwstelsel te leren wat rust eigenlijk is.

Vanuit mijn werk kwam ik in aanraking met lichaamsgerichte traumatherapie. In 2024 en 2025 volgde ik de opleiding bij Centrum Puur. Tijdens die opleiding merkte ik dat het niet alleen over theorie ging. Ik begon mijn eigen geschiedenis anders te zien. Veel van wat ik bij cliënten herkende, bleek ook in mij te leven.